Prvo malo Wikipedije.
Dvorac Miramare i njegov park izgradio je po nacrtima bečkog arhitekta Carla Junkera od 1856 do 1860 nadvojvoda Maksimilijan I mlađi brat Franje Josipa I kao svoju rezidenciju. Maksimilijan je često boravio u Trstu, jer je volio jedriti, odluku da se preseli u Trst donio je 1854 kad je postao Vrhovni komandant Austrijske mornarice. Zemljište za gradnju kupio je 1856, i nazvao ga Miramare, po uzoru na rezidenciju portugalskog kralja Ferdinanda II - Dvorac Pena u Sintri Portugal.
Dvorac je podignut u historicističkom stilu sa eklektičkom mješavinom stilova iz Austrije, Njemačke i Engleske. Nameštaj i unutrašnje uređenje dvorca napravio je lokalni stolar Franz Hofmann sa sinom Juliusom uz sugestije Maksimilijana. Dvorac je kompletno dovršen i opremljen, tek kad je Maksimilijan otputovao u Meksiko, tako da ga on nikad nije vidio kompletno uređenog.
Prizemlje dvorca bilo je namenjeno za boravak Maksimilijana i njegove žene Charlotte, tu su najinteresantnije spavaća soba, radna soba nadvojvode koja je rađena kao reprodukcija brodske kabine fregate Novara s kojom je oplovio svijet kao komandant mornarice između 1857 - 1859 i biblioteka. Gornji kat bio je namjenjen za boravak gostiju, tu se nalazi i prestolna dvorana. Dvorac je ukrašen brojnim slikama, većinu je napravio Cesare Dell’Acqua sa scenama iz života nadvojvode i njegove žene i brojnim japanskim i kineskim crtežima.
Do prvog svjetskog rata dvorac je pripadao dinastiji Habsburg koja ga je i koristila, nakon rata koristio ga je talijanski vojvoda Amedeo di Savoia koji je u njemu živio do 1937. Za drugog svjetskog rata koristila ga je njemačka vojska kao školu za svoje oficire. Nakon rata u njemu su bili stacionirani štabovi novozelandske, britanske i američke vojske (1947. - 1954.) stacionirani u Zoni A. Miramare je otvoren je za javnost u martu 1955., a 2. juna proglašen je za Istorijski muzej dvorac Miramare pod pokroviteljstvom regije Furlanija-Julijska krajina.
Maksimilijan je u prvo vrijeme, dok je počeo češće posjećivati Trst kao mladi mornarički oficir od 1852 unamljivao vilu od Nikole Marka Lazaroviča (Niccolò Marco Lazarovich). Kad je počeo graditi dvorac prvo je podigao vrtnu kuću - umanjenu verziju budućeg dvorca Castelletto u kojoj je boravio do 1860. Njegova žena Charlotte tu je provela prve godine nakon njegova tragična kraja u Meksiku.
Malo o Maksimilijanu.
Nadvojvoda Maksimilijan (6. jul 1832 - 19. jun 1867) bio je član Dinastije Habsburg-Lothringen kojeg su meksički monarhisti uz podršku francuskog cara Napoleona III proglasili carem Meksika 10. aprila 1864 godine.
Većina evropskih monarhija (koje su bile rodbinski povezane) priznala je i podržavala njegovu vlast, naročito Francuska, Austrija, Belgija i Španjolska, a imao je i podršku Katoličke crkve jer su u Meksiku liberali konfiscirali veliku crkvenu imovinu (u to vrijeme Vatikan je bio pod velikim uticajem Beča). Sjedinjene Američke Države nisu priznale Meksičko carstvo, nego su nastavile podržavati svrgnutog predsjednika Benita Juáreza. Vojna podrška Sjedinjenih Država republikancima, naročito nakon pobede u Građanskom ratu, bila je prekretnica koja je omogućila republikancima da savladaju meksičke monarhiste. Oni su 1867 zarobili Maksimilijana te ga 19. juna streljali.
|
